Sen ve ben (Aşk)
Beni koyduğun yerden çok uzaklarda, bu yarışa başladığım çizginin çok gerisinde sıfır noktasının altında eksi değerlerde, karanlık çukurlardayım. Hayatın içinde isteksizce harmanlanırken, gönlümü verdiklerinle oyalıyor hep seni yad ediyorum. Ben eski ben değilim artık, verdiklerin gönlümü avutmuyor içimdeki susuzluğu ancak sen giderirsin. Şu balkonda bu sıcakta buraya oturdum ve gökyüzünü serederken seni tefekkür edip Ruhumun çoraklaşmış yönlerini sevginle sulayarak yeşertmek istedim. Ama gökten yağmuru yağdırıp ölü toprakalra hayat veren sensin, Rahmet yağmurlarının önünden rüzgarları müjdeci olarak gönderen sensin. Sen dilemezsen gönlümü yağmur yüklü bulutlar sarmaz. Gönül kabını seninle doldurmadan buradan kalmayacağımı biliyorsun. Gerekirse hırçın çocuklar gibi kendimi yerlere atar avazım çıktığı kadar bağırırım. Israrla göğün kapılarını yumruklar melekleri huzursuz ederim. Bu can ancak seninle teselli bulur. Beni sen yarattın, beni sen yoktan var ettin? Peki beni niye şimdi kapında per perişan bekletiyorsun. Nedir aramızdaki bu engel. Ne olur bir ses ver, bir şey söyle, ne olur konuş benimle.......................................
Metin: Hakan Aydın
